Η βίβλος του καλοφαγά...

Τι άλλο θ ακούσω Θεέ μου....

Ο 'Μαζί τα φάγαμε' όχι μόνο δε θα σταματήσει να το λέει, θα βγάλει και βιβλίο να μας το αναλύσει. Είναι φανερό από την αντιμετώπιση και τη συνολική στάση του, ότι αν δε μας θεωρεί μαλάκες, μας θεωρεί απλά κρετίνους καθώς το περίφημο 'cons' μεταφράζεται στη light ή τη βαριά εκδοχή του αναλόγως των συμφραζομένων και του ύφους....

Αναρωτιέμαι που αλλού εκτός από εδώ, ένας ξοφλημένος πολιτικός, που έστειλε άνθρωπο στο κρατητήριο επειδή μειδίασε στην όψη του, δικαιούται ν' αποκαλεί ένα ολόκληρο έθνος μαλάκες και συνεχίζει να ζει.....

Αναρωτιέμαι ποιος εκδοτικός οίκος θα το δεχτεί να το εκδόσει...μόνο σε οίκους ανοχής παέι το μυαλό μου, μιάς και μετά απ όσα είπε, ο χοντρός θα μας κάνει και πουτάνες του...Μην αμφιβάλλετε καθόλου. Όταν με όσα έχει πει, έχοντας ένα παρελθόν με σημαντική συμμετοχή στην 25ετή διακυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, δεν έχει πάθει το παραμικρό, στο τέλος θα μας γαμήσει κι όλας....

Απλά μια απορία....σε ποιο κομμάτι του βιβλίου θα μας αναλύσει τι ακριβώς έκανε όσο η παράταξή του αποδομούσε τη χώρα με την κατ' ευφημισμό σοσιαλιστική της διακυβέρνηση και πως αποκαλεί τον εαυτό του γι αυτό, αφού το con μάλλον δεν τον καλύπτει....;

Απάθεια....

Κουράστηκα. Βαρέθηκα αυτή την ατέρμονη αναμονή του 'τι θα γίνει μετά'. Ένα γελοίο κακοπαιγμένο έργο σε βαρετά επεισόδια, επαναλαμβανόμενα (σας έχει λείψει η Λαμψη;) και με γνωστό τέλος.

Είμαι έτοιμος για το τέλος, όσο έτοιμος μπορεί να είναι κάποιος από τη γενιά μας, δεν θέλω να το αναβάλλουν άλλο. Θέλω να έρθει για να μπορέσει να γίνει μία καινούργια αρχή. Η κατάσταση θυμίζει αφόρητα το μαρτύριο του Σύσσιφου κι αν αυτός άντεχε μια αιωνιότητα, εγώ δεν μπορώ.

Τραπεζίτες, ΤσιπροΑλέκες, μπλε, πράσινοι, χοντροί, μπόντιμπίλντερς και πρώην εργατοπατέρες συνεχίζουν τα παιχνιδάκια τους - δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτα χρήσιμο δα - παρακολουθώντας τη χώρα να αργοσβήνει με απάθεια.... Η παράταση αυτής της κατάστασης τους εξυπηρετεί, δεν είναι τυχαίο. Μόνο όταν πραγματικά διαλυθούν τα πάντα απότομα, τότε θ' αντιδράσουν. Πώς ; Θα φύγουν !!! Θα εξαφανιστούν ελπίζοντας ότι αργά η γρήγορα η χώρα (αν υπάρχει) όταν συνέλθει, θα τους υποδεχθεί ως επαναπατρισθέντες σωτήρες και τα χρυσόψαρα θα τους αποθεώσουν για άλλη μια φορά...

Νομίζουν...

Γκρεμίστε τα λοιπόν όλα, στα φρύδια μου. Εγώ θα τα ξαναχτίσω χωρίς εσάς αυτή τη φορά....

ΠΑΛΙΕΣ ΚΑΛΕΣ ΗΜΕΡΕΣ

     Το χάρηκα σήμερα το πρωί. Το χάρηκα πολύ. Εκεί που είχα αγχωθεί, η χώρα μου φαινόταν πια αγνώριστη και με τρόμαζαν όλα, εκεί βρήκα την υγειά μου !

     Αρκούσε μία βροχούλα. Σε συνδυασμό με την παραμονή των σκουπιδιών, η νεροποντή δημιούργησε όμορφες, νοσταλγικές εικόνες. Οι δρόμοι πλημμύρισαν. ο Κηφισός μύριζε σαν βόθρος. Οι δρόμοι - να ναι καλά και οι απεργίες - ακίνητοι για ώρες. Οι οδηγοί διαπληκτίζονταν για ψύλλου πήδημα. τα σκουπίδια επέπλεαν χαρούμενα ενώ πολλά σημεία της Αθήνας ήταν προσπελάσιμα μόνο με το κανώ του ΓΑΠ (αλήθεια που είναι αυτό το παλλικάρι;). Στα σχολεία οι καταλήψεις μου θύμισαν ημέρες του '91, το δε Μοσχάτο θύμισε παλιές καλές εποχές με σακκιά γεμάτα άμμο μπροστά στις μαντρόπορτες...

     Αυτά είναι....Οι μικρές χαρές της ζωής κι άσε τους άλλους να διαολοστέλνονται.

Σ ευχαριστώ βροχούλα γι αυτή τη νοσταλγική βόλτα στο παρελθόν. Τότε που υπήρχε ευμάρεια κι όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια, όχι όπως τώρα. Ή μήπως ;;;;

ΠΑΝΚΑΛΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μία μικρή κι ασήμαντη πόλη που την έλεγαν μαρμΕλάδα, ζούσε ένα γλυκύτατο ανθρωπάκι. Ένα αδύνατο και κοντούλι πλασματάκι που παραδόξως οι γονείς του το είχαν ονομάσει Διαβολόδωρο. Επειδή όμως το ανθρωπάκι αυτό είχε όλα τα καλά μαζεμένα επάνω του, το φώναζαν 'Πανκαλο'.

Ο Διαβολόδωρος, παρά το μέγεθός του, ήταν ένα ανθρωπάκι με άποψη. Αντιπαθούσε κάθε είδους εκμετάλλευση και κυρίως ένα επονείδιστο είδος συναλλαγής, γνωστό ως κουσφέτι, το χείριστο ξεπούλημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για ένα κομμάτι ψωμί. Ενώ δεν ήταν φιλόζωος, είχε μία ανεξήγητη συμπάθεια για τους κοπρίτες, οι οποίοι συχνά-πυκνά τρέφονταν με ότι περίσσευε από τα κουσφέτια. Αυτό που σιχαινόταν όμως πραγματικά ήταν οι θρασύδειλοι ψευτονταήδες. Άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (πχ κληρονομικά-πάει σόι το βασίλειο) έχουν βρεθεί σε σχέση ισχύος και πουλάνε τσάμπα μαγκιά σε ανήμπορα ανθρωπάκια όπως ο Διαβολόδωρος. Από την άλλη μεριά  συμπαθούσε για έναν ακατανόητο λόγο τους ωραιοπαθείς. Λάτρευε βλέπετε, κι ο ίδιος να κοιτάζεται στον καθρέφτη όπως και πολλοί άλλοι σαν αυτόν. Του είχε αφήσει έναν η συγχωρεμένη η μάνα του, από το εργοστάσιο του Μέγγα, το έγραφε κάπου πάνω στην αριστερή γωνία.

Ο Διαβολόδωρος ήταν και λίγο παράξενο ανθρωπάκι. Για παράδειγμα, παρόλο που του άρεσε πολύ το γιαούρτι, απόφευγε να το τρώει γιατί άθελά του λερωνόταν. Είχε κι ένα περίεργο χόμπυ, του άρεσε να συλλέγει ψόφους. Βλέπεις, πολύς κόσμος τους είχε για πέταμα, τους θεωρούσε, αφενός μικρής σημασίας κι αφετέρου πίστευε ότι αν τους κράταγε επάνω του μπορεί και να ψόφαγε, να - σαν τους κοπρίτες...Έτσι λοιπόν το σκουπίδι κάποιον γινόταν ο θησαυρός του Διαβολόδωρου. Όλοι έχουμε τις ιδιοτροπίες μας, σημασία όμως έχει να εκτιμάμε αυτό που μας δίνουν ακόμη κι αν κάποιος το παραχωρεί επειδή το θεωρεί άχρηστο - πίστευε ο Διαβολόδωρος...Έτσι λοιπόν όλοι όσοι του παραχωρούσαν τον ψόφο τους έχαιραν της απεριόριστης εκτίμησης του, ακόμη κι αν μέσα από τα δόντια τους έλεγαν 'κακό ψόφο να'χεις' τη στιγμή το έριχναν μέσα στο μικρό κουτάκι που τα μάζευε ο Διαβολόδωρος. Δεν νοιαζόταν όμως, όχι γιατί ήταν παχύδερμο, αλλά γιατί ήταν 'Πάνκαλος' και όλα τα έβλεπε από την καλή τους πλευρά.

Γιατί όμως όλη η ιστορία μας μιλάει για το παρελθόν  ;;; Ήταν, ήταν ήταν....Μα γιατί ο Διαβολόδωρος κατέληξε εκεί που καταλήγουν όλοι : Έγινε τροφή για σκουλήκια. Ένα βράδυ ο Διαβολόδωρος, εντελώς απρόσμενα συνάντησε το δημιουργό του και κατάλαβε πόσο δίκιο είχε για τη ζωή. Πόσο μάταια κι εφήμερα είναι κάποια πράγματα και πόσο σημαντικό είναι να σε θυμάται ο κόσμος με νοσταλγία όταν 'φύγεις'. Πόσο μάταιη είναι η αλλαζονία και η συλλογή πλούτου - ιδιαίτερα αυτή που γίνεται σε βάρος των υπολοίπων - πόσο ανούσιο είναι να θεωρείς ότι είσαι ανώτερος από τους άλλους και να τους αντιμετωπίζεις σαν σκουπίδια, αφού τελικά το χώμα δεν το γλίτώνει κανείς...Κι αυτές ήταν οι αρχές που του είχε δώσει ο παππούς του, ο Στρατηγός: Να είσαι σωστός απέναντι στους άλλους και θα σε ακολουθεί ακόμη και μετά θάνατο η καλοσύνη σου, διαφορετικά θα καταλήξεις όπως εκείνοι οι προδότες, ένα ξημέρωμα του 2291....

'Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και τόπους είναι εντελώς συμπτωματική', με εξαίρεση έναν τόπο χλοερό και ευήλιο που κατέληξε ο Θόδωρος όπως θα καταλήξουμε όλοι μας.....

Ο Χατζηπετρής

Νομίζω ότι έχω παρανοήσει. Στα φρύδια μου. Μάλλον τώρα θα ταιριάζω περισσότερο με το περιβάλλον μου παρά πριν. Αυτά που είδα κι άκουσα τις τελευταίες 48 ώρες πρέπει να είναι προϊόν παράνοιας. Η άλλη εξήγηση είναι ότι φταίει η Πανσέληνος. Ναι λοιπόν. Αυτό πρέπει να 'ναι. Είναι εύκολο να κατηγορείς κάποιον που δεν μπορεί να υπερασπιστεί την αθωότητά του. Την Πανσέληνο. Την άτυχη στιγμή. Τους θεσμούς.

Τους θεσμούς ; Για να δούμε. Λοιπόν, η Σελήνη είναι ένα παναρχαιο κομμάτι του Σύμπαντος και υπάκουει σε Φυσικούς ή έστω Θείους νόμους. Ο χρόνος, συμπεριλαμβανομένης της άτυχης στιγμής, δουλεύει κάπως ανάλογα...ρωτήστε και τον Χώκινγκ, αν δε με πιστεύετε. Τους θεσμούς - αυτούς που διατείνονται οι πολιτικοί μας ότι δεν δουλεύουν, ποιός στο διάολο τους έστησε και μεριμνά για την καλή λειτουργία τους ; Ο Χατζηπετρής ;;; Δε νομίζω. Μάλλον κι αυτοί 'τρέχουν' μόνοι τους κι έτσι άλλωστε εξηγείται η εμμονή των αξιοθαύμαστων ηγετών μας να χρησιμοποιούν τόσο επισταμένα - κυρίως - τη μέση φωνή, αλλά και τις λοιπές απρόσωπες ξύλινες εκφράσεις: Οι θεσμοί δεν λειτουργούν. Οι διαδικασίες δεν ολοκληρώνονται. Οι φόροι δεν εισπράττονται. Οι δαπάνες δεν μειώνονται. Η παράνοια συνεχίζεται. Ζω σ' ένα κράτος λοιπόν που όλα είναι στον αυτόματο και όμως κατά ένα περίεργο τρόπο δε δουλεύει τίποτα.

Προσθέστε αυτό σε μία συνέντευξη τύπου, όπου ο πρωθυπουργός της χώρας μίλαγε την τοπική διάλεκτο αλλά κανείς δεν τον καταλάβαινε, όπου ένας επιφανής και πολυλογάς νομικός είναι ο υπουργός οικονομικών μιάς χώρας που βουλιάζει εν μέσω οικονομικών παραμέτρων και δεικτών που σαφώς αδυνατεί να κατανοήσει (το μόνο που του συγχωρώ εδώ είναι ότι το ίδιο συμβαίνει και με τους υποτιθέμενους οικονομολόγους παγκοσμίως - ακόμα ψάχνουν τη μπάλα...), όπου ένα καθ' ολοκληρία αποτυχημένο πολιτικό σύστημα, έχει κάτσει στο σβέρκο μας, λαμβάνοντας αποφάσεις με απολυταρχισμό και οι Αμερικάνοι δεν έχουν επέμβει ακόμη να μας απελευθερώσουν (! δηλαδή το Ιράκ ήταν καλύτερο ;), και συνεχίστε μέσα στον υποτιθέμενο Ναό της κουλτούρας, το  Ηρώδειο, ενώ καταχειροκροτείται ο Κοκός κι ακόμη περισσότερο ο Ψινάκης , στο μεταξύ ένας αφρο-αμερικάνος ηγείται της αθλητικής προσπάθειας τον γειτονικών μας κάλπικων Μακεδόνων, οι οποίοι απολαμβάνουν τη γκάφα του Αντωνάκη του Σαμαρά, να επιμείνει στο γκρι γλωσσοδέτη  ΠΓΔΜ και τώρα όλοι τους ξέρουν ως 'Μακεδονία', χάρη στον επόμενο - ας μη γελιόμαστε - πρωθυπουργό μας....

Τι ; Για όλα αυτά πρέπει να φταίει μάλλον η Πανσέληνος ε ; Μήπως δεν έπρεπε να γράψω σήμερα, αφού ούτως ή άλλως είχαν πιαστεί τα δάχτυλά μου από τις μούτζες στην τηλεόραση χθες... Ίσως τελικά να φταίει ΟΝΤΩΣ ο Χατζηπετρής. Στα φρύδια μου....

Στα φρύδια μου....

    Σίγουρα δεν έχω αρκετό χρόνο για να γράφω...αλλά μήπως τελικά υπάρχει χρόνος για οτιδήποτε σήμερα ; Είμαι ο μέσος άνθρωπος...ο μέσος 'Μήτσος' - ακόμη κι ο Λαζόπουλος αυτό το όνομα χρησιμοποίησε για να μας περάσει τις ιστορίες των 10 τύπων του Έλληνα. Τυχαίνει να είναι τ όνομά μου εκτός από την 'κατά Λαζόπουλο' ιδιότητα μου....
    Είμαι ο μέσος οικογενειάρχης, βιοπαλαιστής, αγχώδης Έλληνας πολίτης. Κουβαλάω όλα τα κόμπλεξ, τα πλεονεκτήματα (;) και τις αρχές που προϋποθέτει αυτή η ιδιότητα.... Δεν γράφω όμως για μένα. Γράφω γι αυτό που έχω μέσα μου. Δεν έχει σημασία που μένω (αν και κάτι μου λέει ότι θα αποκαλυφθεί εν καιρώ) με τι ασχολούμαι, πως είναι η φάτσα μου. Είμαι απλά ένας Μήτσος (ή μία Μήτση) όπως οι περισσότεροι από εσάς.... Ακόμα κι αυτοί που δεν μοιάζουν με Μήτσοι, Μήτσοι ξεκίνησαν κι έγιναν κάτι άλλο στην πορεία....
     Σημασία λοιπόν έχει ότι κάτι έχω μέσα μου. Κάτι που χρόνια τώρα μεγάλωνε (δε θα κάνω τη μακάβρια παρομοίωση) κι έφτασε η ώρα ν αρχίσει να βγαίνει πριν με πνίξει... Μου έκανε τα μισά μου μαλλιά γκρι, μου έκανε κοιλίτσα και φαλάκρα, μ' έκανε να έχω ένα μόνιμο σφίξιμο αποτυπωμένο στη μούρη μου. Τώρα θα βγει. Θα βγαίνει δηλαδή που και που όταν υπάρχει λόγος κι ελπίζω να  σας τσαντίσει, να σας προβληματίσει, να σας εκνευρίσει κι αν είμαι τυχερός, να σας ικανοποιήσει...
    Όσο για τον τίτλο του ιστολογίου.... εμπνευσμένος από τα Μάτια της ... ιστορικής φρεγάτας με εκπομπή... ενώ ξεκίνησα να τον κάνω παρόμοιο, στην πορεία άλλαξε λίγο...Άλλαξε γιατί αυτά που βλέπουν τα 'Μάτια του Μήτσου' ΠΡΕΠΕΙ να τα γράφει στα ομόηχα 'φρύδια' του, διότι αν κάθεται και  τα παίρνει πολύ σοβαρά...πάει, τον χάσαμε το Μήτσο !
     Κλείνοντας την πρώτη ανάρτηση, να ευχαριστήσω έναν συγκεκριμένο  'πιτσιρίκο' που με εμπνέει γιατί γράφει με έναν εκπληκτικό τρόπο...