Εδώ και πολύ καιρό είχαμε βάλει στόχο να πάμε μια βολτούλα στο πάρκο Τρίτση (ή όπως με στόμφο αναγράφεται στην Ταμπέλα εισόδου: 'Οικολογικό Πάρκο Αντώνης Τρίτσης'). Βέβαια το πρόγραμμα δεν το κάνουμε εμείς, το κάνουν τα παιδιά, άρα όταν τα βόλευε το πρόγραμμα τους πήγαμε...κι επειδή τους άρεσε ξαναπήγαμε...κι επειδή δεν προλάβαμε να δούμε τα φίδια και τα άλογα θα πάμε ξανά....
Για να πω την αλήθεια το πάρκο ήταν αρκετά κοντά στις προσδοκίες μου (σε αντίθεση πχ με το Πάρκο του στρατού....) και - σύμφωνα με διαπίστωση που κάναμε με τον κουμπάρο - ήταν από τα καλά που έκαναν οι γαλαζοαίματοι για πάρτη τους κι ευτυχώς κάτι έμεινε....(τα κτήματα ευτυχώς δε χωράνε σε κοντέηνερ κε Μητσοτάκη...)
Ο χώρος πραγματικά προσφέρεται για περπάτημα, ποδήλατο, πικ-νικ, παιχνίδι, διαθέτει κήπους και στάβλους, χώρο ιππασίας (!!!) κι έκθεση ερπετών. Υπάρχει παιδική χαρά, κάμποσες λιμνούλες με πάπιες χελώνες και λιμνόψαρα, ένας ενδιαφέρων χώρος οικολογικής ξενάγησης με μανάβικο κι ένα καφενεδάκι με σνακ. Υπάρχουν και 1-2 καφετέριες στον ευρύτερο χώρο και πάρκινγκ....(αν πας πριν τις 11.30 βρίσκεις άνετα θέση). Κι όλα αυτά στο Ίλιον, ένα βήμα από το κέντρο της Αθήνας. Παράδοξο ;;;; Ακριβώς ! Ασυνήθιστο ; Σίγουρα. Το 'αλλά' που είναι ; Μα στην είσοδο !!!
Η είσοδος που μοιάζει να έχει μια (εκ)πνοή από Καλατράβα, σε όσα από τα κομμάτια πανιού δεν έχουν σκιστεί, σε επαναφέρει με ένα πέρασμα, στην πραγματικότητα. Συνήθως είναι αραγμένες (μέχρι τώρα έχω δει μόνο γυναίκες) 1-2 φύλακες με τα φωσφοριζέ γιλεκάκια που θυμίζουν σκουπιδιάρηδες (έλεος ρε παιδιά μια απλή στολή με καφέ και πράσινα χρώματα κι ένα καπελάκι ήταν δύσκολο ;;;;), μπροστά σ' ένα θαλαμίσκο στην είσοδο. Η κλασσική εικόνα μιζέριας κυριαρχεί, με γκρι τοίχους, και μία σειρά από πόρτες που είναι μονίμως κλειστές! Βλέπεις, είναι πιο εύκολο να αφήνουν ανοικτό το περασματάκι του ενός ατόμου και να γίνεται συμφόρηση όταν επιχειρούν να περάσουν πάνω από 2 - όταν δε υπάρχει και ποδήλατο δεν το συζητώ. Πρέπει να έχεις μπράτσα να το περάσεις....Βέβαια ο εφευρετικός -με το δίκιο του στη χώρα του 'βαριέμαι' - ιθαγενής έχει ανοίξει μία τρύπα στα σύρματα που επιτρέπει να διακρίνεις τους έμπειρους του πάρκου απ' όσους ταλαιπωρούμαστε....
Εννοείται ότι οι φύλακες είναι ωσάν καθιστά αγάλματα με τον καφέ γαρνιτούρα κι ένα απλανές βλέμμα που δικαιολογεί το μισθό τους όσο μικρός κι αν είναι....Δύο φορές εκεί, δεν έχω δει άνθρωπο να μαζεύει σκουπίδια, να βοηθάει τον κόσμο, να συντηρεί κάτι (ξέρετε δεν χρειάζονται τρελά κονδύλια για να βάλεις λίγο γράσσο ή να βάψεις ένα παγκάκι....)...
Ανταμοιφθήκαμε όμως αυτη την Κυριακή καθώς πετύχαμε σε ρόλο σκουπιδιάρη (στο 'Κέντρο της γης' όχι στο ευρύτερο πάρκο) τον υιό Κόκκαλη, believe it or not !!!!
Κάντε την επίσκεψη αξίζει, κι αν πάρετε κάτι να φάτε δε θα το μετανιώσετε γιατί θα επεκτείνει χρονικά τη βόλτα σας...και ξοδέψτε μόνο 1 λεπτό βλέποντας τους φύλακες (εγώ περίμενα κάποιον γι αυτό τους παρατήρησα), περισσότερο θα πεθάνετε από βαρεμάρα....
