ΠΑΝΚΑΛΟΣ

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μία μικρή κι ασήμαντη πόλη που την έλεγαν μαρμΕλάδα, ζούσε ένα γλυκύτατο ανθρωπάκι. Ένα αδύνατο και κοντούλι πλασματάκι που παραδόξως οι γονείς του το είχαν ονομάσει Διαβολόδωρο. Επειδή όμως το ανθρωπάκι αυτό είχε όλα τα καλά μαζεμένα επάνω του, το φώναζαν 'Πανκαλο'.

Ο Διαβολόδωρος, παρά το μέγεθός του, ήταν ένα ανθρωπάκι με άποψη. Αντιπαθούσε κάθε είδους εκμετάλλευση και κυρίως ένα επονείδιστο είδος συναλλαγής, γνωστό ως κουσφέτι, το χείριστο ξεπούλημα της ανθρώπινης αξιοπρέπειας για ένα κομμάτι ψωμί. Ενώ δεν ήταν φιλόζωος, είχε μία ανεξήγητη συμπάθεια για τους κοπρίτες, οι οποίοι συχνά-πυκνά τρέφονταν με ότι περίσσευε από τα κουσφέτια. Αυτό που σιχαινόταν όμως πραγματικά ήταν οι θρασύδειλοι ψευτονταήδες. Άνθρωποι που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο (πχ κληρονομικά-πάει σόι το βασίλειο) έχουν βρεθεί σε σχέση ισχύος και πουλάνε τσάμπα μαγκιά σε ανήμπορα ανθρωπάκια όπως ο Διαβολόδωρος. Από την άλλη μεριά  συμπαθούσε για έναν ακατανόητο λόγο τους ωραιοπαθείς. Λάτρευε βλέπετε, κι ο ίδιος να κοιτάζεται στον καθρέφτη όπως και πολλοί άλλοι σαν αυτόν. Του είχε αφήσει έναν η συγχωρεμένη η μάνα του, από το εργοστάσιο του Μέγγα, το έγραφε κάπου πάνω στην αριστερή γωνία.

Ο Διαβολόδωρος ήταν και λίγο παράξενο ανθρωπάκι. Για παράδειγμα, παρόλο που του άρεσε πολύ το γιαούρτι, απόφευγε να το τρώει γιατί άθελά του λερωνόταν. Είχε κι ένα περίεργο χόμπυ, του άρεσε να συλλέγει ψόφους. Βλέπεις, πολύς κόσμος τους είχε για πέταμα, τους θεωρούσε, αφενός μικρής σημασίας κι αφετέρου πίστευε ότι αν τους κράταγε επάνω του μπορεί και να ψόφαγε, να - σαν τους κοπρίτες...Έτσι λοιπόν το σκουπίδι κάποιον γινόταν ο θησαυρός του Διαβολόδωρου. Όλοι έχουμε τις ιδιοτροπίες μας, σημασία όμως έχει να εκτιμάμε αυτό που μας δίνουν ακόμη κι αν κάποιος το παραχωρεί επειδή το θεωρεί άχρηστο - πίστευε ο Διαβολόδωρος...Έτσι λοιπόν όλοι όσοι του παραχωρούσαν τον ψόφο τους έχαιραν της απεριόριστης εκτίμησης του, ακόμη κι αν μέσα από τα δόντια τους έλεγαν 'κακό ψόφο να'χεις' τη στιγμή το έριχναν μέσα στο μικρό κουτάκι που τα μάζευε ο Διαβολόδωρος. Δεν νοιαζόταν όμως, όχι γιατί ήταν παχύδερμο, αλλά γιατί ήταν 'Πάνκαλος' και όλα τα έβλεπε από την καλή τους πλευρά.

Γιατί όμως όλη η ιστορία μας μιλάει για το παρελθόν  ;;; Ήταν, ήταν ήταν....Μα γιατί ο Διαβολόδωρος κατέληξε εκεί που καταλήγουν όλοι : Έγινε τροφή για σκουλήκια. Ένα βράδυ ο Διαβολόδωρος, εντελώς απρόσμενα συνάντησε το δημιουργό του και κατάλαβε πόσο δίκιο είχε για τη ζωή. Πόσο μάταια κι εφήμερα είναι κάποια πράγματα και πόσο σημαντικό είναι να σε θυμάται ο κόσμος με νοσταλγία όταν 'φύγεις'. Πόσο μάταιη είναι η αλλαζονία και η συλλογή πλούτου - ιδιαίτερα αυτή που γίνεται σε βάρος των υπολοίπων - πόσο ανούσιο είναι να θεωρείς ότι είσαι ανώτερος από τους άλλους και να τους αντιμετωπίζεις σαν σκουπίδια, αφού τελικά το χώμα δεν το γλίτώνει κανείς...Κι αυτές ήταν οι αρχές που του είχε δώσει ο παππούς του, ο Στρατηγός: Να είσαι σωστός απέναντι στους άλλους και θα σε ακολουθεί ακόμη και μετά θάνατο η καλοσύνη σου, διαφορετικά θα καταλήξεις όπως εκείνοι οι προδότες, ένα ξημέρωμα του 2291....

'Οποιαδήποτε ομοιότητα με πραγματικά πρόσωπα και τόπους είναι εντελώς συμπτωματική', με εξαίρεση έναν τόπο χλοερό και ευήλιο που κατέληξε ο Θόδωρος όπως θα καταλήξουμε όλοι μας.....