Οι ευκαιρίες που γεννά η κρίση

Πίστευα για πολύ καιρο ότι για κάποιο ιερό λόγο, την πολυκατοικία μας δεν την είχε αγγίξει υπερβολικά η κρίση...ορισμένες περικοπές και λίγο προσοχή εδώ κι εκεί ήταν αναμενόμενα. Λίγες μέρες πριν οι ψευδαισθήσεις μου διαλύθηκαν....

 

Εδώ και καιρό ακούμε την περίφημη ατάκα 'η κρίση δημιουργεί ευκαιρίες' (ο θάνατός σου η ζωή μου) και είχα την ευκαιρία να διαπιστώσω μία στρεβλή άποψη πάνω σε αυτό. Εν ολίγοις, ο μόνιμος γκρινιάρης της πολυκατοικίας υποκίνησε την πρόσπάθεια να ενσωματωθεί το περίφημο πάγιο του πετρελαίου στις ώρες κατανάλωσης ! Θέτοντας σε μία στιγμή τις μελέτες που έχουν γίνει τόσα χρόνια, τους νόμους από το '85 και μετά και κάθε θερμιδομετρική μελέτη του εν λόγω κτιρίου, στο φάσμα του φανταστικού και του παραλόγου, έδωσε πάτημα και σε ένα δυό άλλους ένοικους που δεν φιλοξενούν μικρά παιδιά, να δηλώσουν παρόντες σε αυτή την προσπάθεια....

 

Αυτή τη φορά η κίνηση δεν καρποφόρησε. Επιχειρήματα του τύπου ότι 'το πάγιο είναι ξεπερασμένο και λάθος' και 'ότι αυτονομία (θα έπρεπε να) σημαίνει ο καθένας τις ώρες του' (μέχρι και το απλοϊκό 'αφού δε με συμφέρει' ακούστηκε από κάποιον που μένει 6 μήνες στο διαμέρισμα κι έξι σε άλλο σπίτι), αντικρούστηκαν από απλές λογικές επισημάνσεις περί του τι αντιπροσωπεύει το πάγιο, μέχρι και παραδείγματα ότι ανοίγουν πόρτες όπου θα μπορούσαν να οδηγήσουν κάποιους να φτάσουν να πουν 'δεν πληρώνω κοινόχρηστα γιατί δε γουστάρω τίποτα απ όσα μου προσφέρουν'. Δε χρειάστηκε καν να ανασυρθεί η αναφορά στον κανονισμό της πολυκατοικίας που ενσωματώνεται στο συμβόλαιο που όλοι υπογράφουν κατά την αγορά του διαμερίσματος....

 

Οφείλω βέβαια να αναφέρω ότι ο μόνιμος γκρινιάρης δηλώνει 'άνεργος', πράγμα που θα έπρεπε σε κανονικές συνθήκες να προκαλέσει αφενός τη συμπάθειά μας και αφετέρου να επικεντρώσει την προσπάθειά μας στην ανακούφισή του, στο μέτρο που μπορούμε να τον καλύψουμε....Ο Γκρινιάρης όμως έχοντας επί 8 χρόνια προκαλέσει απεριόριστα προβλήματα, στολίζοντάς τα με εριστική συμπεριφορά και με κερασάκι το χέρι που έβαλε στο ταμείο την πρώτη (και τελευταία) φορά που διατέλεσε διαχειριστής, δε νομίζω ότι θα μπορούσε να περιμένει κάτι καλύτερο από ένα ξερό όχι στο αίτημά του....

 

Μένει να δούμε τώρα μέχρι πότε θα πάψει να πληρώνει προσπαθώντας να επιτύχει με την απειλή αυτό που απέτυχε να περάσει με πλειοψηφία....

 

Είναι η ευκαιρία του άλλωστε....

Για Μοσχατιώτες....και όχι μόνο

Ξεφεύγοντας για λίγο από τις συνήθεις πολιτικοκοινωνικές ου ανησυχίες, αποφάσισα να αναρτήσω μία επιστολή που έστειλα το φίλιο ιστολόγιο του Δήμου μας, το οποίο όμως δεν αναρτήθηκε ποτέ... Επειδή το δικό μου ιστολόγιο είναι προσωπικό απωθημένο και δεν έχει την παρακολούθηση που έχουν άλλα μέσα, σας παρακαλώ το συγκεκριμένο θέμα να το αναδημοσιεύσετε όσο μπορείτε κυρίως ανάμεσα σε Μοσχατιώτες, προκαλώντας (;) ίσως μία κινητοποίηση ή έστω προϊδεάζοντας ότι καποια πράγματα δεν περνούν απαρατήρητα....

Το περιεχόμενο του e-mail :

Τίτλος 'Το καμάρι του Μοσχάτου'

Το θέμα σχετικά με τα χάλια σε πολλές παιδικές χαρές έχει τεθεί επανειλλημένα, χωρίς βέβαια αντιδράσεις με αποτέλεσμα οι χώροι που παίζουν τα παιδιά μας να βρίσκονται σε γενικές γραμμές τουλάχιστο σε κακή κατάσταση.
Η μεγαλύτερη και πιο ‘προσεγμένη’ παιδική χαρά θα έλεγα ότι είναι αυτή της Χρυσοστόμου Σμύρνης, στο ύψος της Μεταμορφώσεως. Μεγάλος χώρος όπου πριν από μερικά χρόνια έγινε μία γερή ανακαίνιση. Ο χώρος πραγματικά αξιοποιήθηκε πλήρως, μπήκαν μεγάλα χρωματιστά και όμορφα παιχνίδια, καλής ποιότητας δάπεδο και διαφυλάχτηκαν τα δέντρα. Καμαράκι για φύλακα που με την κρίση εγκαταλείφθηκε, αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ο προϋπολογισμός.
Θυμάμαι ακόμα την ταμπέλα : Προϋπολογισμός 500.000 (τον απολογισμό δεν γνωρίζω αλλά στην Ελλάδα είθισται ο προϋπολογισμός να ξεπερνιέται…)…. Όπως και να τα υπολογιζα τα νούμερα δεν έβγαιναν έστω και από πλατίνα να ήταν οι κούνιες….Αυτό όμως είναι άλλο θέμα και σημασία είχε ότι οι κούνιες που στήθηκαν και η ανάπλαση του χώρου ήταν παραπάνω από ικανοποιητική…
Όταν άρχισαν όμως οι φθορές είχε την τύχη που έχουν τα περίφημα Καγιέν…κάτι ποιοτικό που δεν μπορούσε να συντηρηθεί. Το αποκορύφωμα όμως είναι η φθορά της φωτογραφίας που παραθέτω

Μία σκαλίτσα έσπασε (ίσως πάνω στο παιχνίδι ίσως από μεγάλα παιδιά που κακομεταχειρίζονται αυτά τα παιχνίδια πολλές φορές) και εδώ και – νομίζω – 2 περίπου χρόνια παραμένει έτσι, έχοντας αχρηστεύσει το στολίδι της παιδικής χαρά τη μεγάλη τσουλήθρα….Μία σανίδα εξαιρετικής ποιότητας έχει – με εμπνευσμένο τρόπο - τοποθετηθεί αφού το σπασμένο κομμάτι αφενός είναι στη θέση του, με ότι κινδύνους αυτό περιλαμβάνει και αφετέρου η πρόσβαση πλέον γίνεται ανάποδα από τις τσουλήθρες….

Αν ο Δήμος δεν είναι σε θέση να επιδιορθώσει αυτή τη ζημιά που είναι ακόμη μικρή, ας μας βοηθήσει τουλάχιστο να συντονίσουμε έναν έρανο (;) για να αποκατασταθεί το θέμα και να μπορούν τα παιδιά να χαίρονται αυτό το όμορφο μέρος…Ίσως οι ιδέες για καρναβάλια θα έπρεπε να έπονται της συντήρησης κάποιων πραγμάτων που δεν διαρκούν μόνο δύο εβδομάδες…

 

Με εκτίμηση…

 

 

......Αυτό ήταν το μήνυμα που έστειλα κι έμεινε στα αζήτητα...Την ίδια στιγμή, οι παιδικές χαρές που χρησιμοποιούνται σε καθημερινή βάση βουλιάζουν από την πλημμελή συντήρηση ενώ ταυτόχρονα περνάνε κονδύλια σε καρναβάλια επικαλούμενα.....το κέφι των παιδιών !!!!! (ή την τσέπη όσων συμμετέχουν στό 'στήσιμο';).

 

Σας αποχαιρετώ με την ελπίδα να δώσετε λίγη έκταση στο άρθρο....