Νήσος Μονή. Ένα μικρό κομμάτι παραδείσου μέσα στον πυκνοκατοικημένο και πολυπλεύσιμο Αργοσαρωνικό. Ιδιοκτησία της Μονής Χρυσολεόντισσας της Αίγινας (Σίγουρα οι καλόγριες ως άλλοι Κολόμβοι έπλευσαν με το "Σάντα Μαρία" νηολογίου Αίγινας και ανακάλυψαν τη Μονή βάζοντας ένα ράσο στην Κορυφή του νησιού....). Καταφύγιο άγριας ζωής. Ακούγεται ανέκδοτο το τελευταίο ε; Κι όμως Κρι-κρι, ελάφια, σκίουροι και παγώνια συνθέτουν ένα παράξενο βιότοπο δίπλα στην πολύβουη Αίγινα....
Κάθε νοήμων άνθρωπος αντιλαμβάνεται ότι η ανθρώπινη παρουσία είναι μόνο προσωρινώς ανεκτή και πέρα από το 'αναγκαίο' (;;;) Μπαρ-Ταβερνα-Ομπρελατζίδικο, χρήσιμο σε όσους για λίγες ώρες δεν μπορούν να φέρουν το νερό τους, ένα σνακ και να γυρίσουν τα σκουπίδια τους πίσω στην Αίγινα (για σκιά δεν το συζητώ το νησί είναι πευκόφυτο), δεν υπάρχει οικισμός.
Φαίνεται όμως ότι κάποιοι συνεχίζουν να πιστεύουν ότι η φύση τους ανήκει και είναι εκεί για να κάνουν διακοπές τσάμπα, αντίθετα με όσους σεβόμαστε το χώρο και τα ζωντανά που τον κατοικούν. Σίγουρα με την αλληλεγγύη του Ταβερνιάρη (αφού εκει θα τρων και θα πίνουν) και με την άγνοια (;;;) των αρχών και του ιδιοκτήτη (ας γελάσω πάλι) του νησιού μία ομάδα τσαμπατζήδων κατασκήνωσε στο νησί με ότι αυτό συνεπάγεται.....
Δείτε και μόνοι σας μερικές φωτογραφίες που τράβηξα κατά την επίσκεψή μου στις 7/8/12....
Ο 'καταυλισμός' σε όλο του το μεγαλείο μέσα στα πεύκα....
Κάποιος θαλασσινός τύπος προτιμάει να έχει καλύτερο μπαλκονάκι από τους άλλους....
Οι παρυφές της 'κατασκήνωσης'....
Καρεκλίτσα, αιώρα απλωμένα ρούχα, όλες οι ανέσεις....
Και η ντροπή του νησιού, μία προσπάθεια να γίνουν κάποια στιγμή τουαλέτες. Σε μία χώρα που στο αστικό πλέγμα οι δημόσιες τουαλέτες είναι χάλια, θα μου πεις τι περιμένεις σε ένα νησάκι μια σταλιά...
