Το χάρηκα σήμερα το πρωί. Το χάρηκα πολύ. Εκεί που είχα αγχωθεί, η χώρα μου φαινόταν πια αγνώριστη και με τρόμαζαν όλα, εκεί βρήκα την υγειά μου !
Αρκούσε μία βροχούλα. Σε συνδυασμό με την παραμονή των σκουπιδιών, η νεροποντή δημιούργησε όμορφες, νοσταλγικές εικόνες. Οι δρόμοι πλημμύρισαν. ο Κηφισός μύριζε σαν βόθρος. Οι δρόμοι - να ναι καλά και οι απεργίες - ακίνητοι για ώρες. Οι οδηγοί διαπληκτίζονταν για ψύλλου πήδημα. τα σκουπίδια επέπλεαν χαρούμενα ενώ πολλά σημεία της Αθήνας ήταν προσπελάσιμα μόνο με το κανώ του ΓΑΠ (αλήθεια που είναι αυτό το παλλικάρι;). Στα σχολεία οι καταλήψεις μου θύμισαν ημέρες του '91, το δε Μοσχάτο θύμισε παλιές καλές εποχές με σακκιά γεμάτα άμμο μπροστά στις μαντρόπορτες...
Αυτά είναι....Οι μικρές χαρές της ζωής κι άσε τους άλλους να διαολοστέλνονται.
Σ ευχαριστώ βροχούλα γι αυτή τη νοσταλγική βόλτα στο παρελθόν. Τότε που υπήρχε ευμάρεια κι όλα λειτουργούσαν στην εντέλεια, όχι όπως τώρα. Ή μήπως ;;;;
