Απάθεια....

Κουράστηκα. Βαρέθηκα αυτή την ατέρμονη αναμονή του 'τι θα γίνει μετά'. Ένα γελοίο κακοπαιγμένο έργο σε βαρετά επεισόδια, επαναλαμβανόμενα (σας έχει λείψει η Λαμψη;) και με γνωστό τέλος.

Είμαι έτοιμος για το τέλος, όσο έτοιμος μπορεί να είναι κάποιος από τη γενιά μας, δεν θέλω να το αναβάλλουν άλλο. Θέλω να έρθει για να μπορέσει να γίνει μία καινούργια αρχή. Η κατάσταση θυμίζει αφόρητα το μαρτύριο του Σύσσιφου κι αν αυτός άντεχε μια αιωνιότητα, εγώ δεν μπορώ.

Τραπεζίτες, ΤσιπροΑλέκες, μπλε, πράσινοι, χοντροί, μπόντιμπίλντερς και πρώην εργατοπατέρες συνεχίζουν τα παιχνιδάκια τους - δεν ξέρουν να κάνουν και τίποτα χρήσιμο δα - παρακολουθώντας τη χώρα να αργοσβήνει με απάθεια.... Η παράταση αυτής της κατάστασης τους εξυπηρετεί, δεν είναι τυχαίο. Μόνο όταν πραγματικά διαλυθούν τα πάντα απότομα, τότε θ' αντιδράσουν. Πώς ; Θα φύγουν !!! Θα εξαφανιστούν ελπίζοντας ότι αργά η γρήγορα η χώρα (αν υπάρχει) όταν συνέλθει, θα τους υποδεχθεί ως επαναπατρισθέντες σωτήρες και τα χρυσόψαρα θα τους αποθεώσουν για άλλη μια φορά...

Νομίζουν...

Γκρεμίστε τα λοιπόν όλα, στα φρύδια μου. Εγώ θα τα ξαναχτίσω χωρίς εσάς αυτή τη φορά....