Ελπίδα

Ζούμε σε περίεργες εποχές. Είμαστε το περιεχόμενο του βιβλίου ιστορίας κάποιου κοντινού μέλλοντος. Πρωταγωνιστές στη παράνοια της τρικυμίας μιας εποχής που ο άνθρωπος δεν είναι πια τόσο σημαντικός όσο τα νούμερα. Όταν ο πληθυσμός ευημέρησε και έγινε χιλιάδες εκατομμύρια, χάθηκε η πραγματική φύση της υπόστασης, η τιμωρία γύρισε με ραντεβού να μας υπενθυμίσει ότι προεξοφλούμε το μέλλον μας και ευημερούμε εις βάρος των παιδιών μας.

Μέσα σε όλο αυτό το χάλι, βλέπεις έναν όλεθρο να ισοπεδώνει παιδικά κορμιά και ψυχές. Αυτούς που πραγματικά δεν χρωστούν, αυτούς που θα επωμιστούν το χάλι και τον εγωισμό μας, αυτούς που θα έπρεπε να είναι μέσα σε μία παραμυθένια φούσκα, να εκτίθενται σε κάθε ψυχικό και σωματικό πόνο πληρώνοντας τα σπασμένα τα δικά μας....

Θυμηθείτε, ο μόνος τρόπος να αλλάξει κάτι είναι να οπλίσουμε τα παιδιά με ελπίδα. Η ελπίδα και όχι ο φόβος είναι αυτό που πρέπει να τα καθοδηγεί στη ζωή τους. Πρέπει όμως να κατορθώσουμε να τα κρατήσουμε παιδιά όσο το δυνατό περισσότερο για να καρποφορήσει ο σπόρος της ελπίδας μέσα από τα παιδικά βιώματα....

Με μεγάλη μου λύπη, βλέπω ανθρώπους να εφαρμόζουν την απάνθρωπη τακτική της άμεσης εισαγωγής των παιδιών τους στην πραγματικότητα, προκειμένου να σκληρύνουν και ν αντιμετωπίσουν με επιτυχία τη ζωή τους. Το μόνο που θα καταφέρουν είναι να συντηρούν μία κατάσταση.

Να το κάνω λίγο πιο πεζό : Μη βάζετε τα παιδιά σας να δουν την τηλεοπτική δυστυχία. Μην τα μεγαλώνετε με μιζέρια. Μην τα ενημερώνετε με όρους μεγάλων. ΜΗΝ ΤΟΥΣ ΔΙΑΨΕΥΔΕΤΕ ΤΟΝ ΑΗ ΒΑΣΙΛΗ....Βρείτε τρόπο να κρατήσετε τη μαγεία ζωντανή, να κρατήσετε την ελπίδα αναμμένη, να μπορέσουν σταδιακά να εκτιμήσουν τις ομορφιές τις ζωής μέσα από τη ρομαντική της όψη...έτσι ίσως αλλάξει κάτι...Τα παιδιά πρέπει να μάθουν ν απολαμβάνουν τη ζωή και να την αγαπούν και να φτάσουν έτσι να σέβονται την ύπαρξη τους.....